6e teamtraining: performing

2 maanden, duizenden gedachten en 8 visies later… 

Tja, en dan is er een eind gekomen aan het traject dat we met sportpsychologe Stephanie Kuiper doorlopen hebben. Vandaag onze laatste training. Voordat we de balans opmaken wat we de afgelopen twee maanden bereikt hebben, blikken we terug op de laatste training en krijgen we een aantal verrassende opdrachten. 

 

Iedereen had het ontvangen van complimenten en aandachtspunten op een andere manier ervaren. De een voelt zich er wat ongemakkelijk door, de ander ziet overeenkomsten in wat hij of zij terug krijgt en weer een ander merkt op dat ze op verschillende punten feedback heeft gekregen. Wel zijn we het allemaal eens dat het geven van complimenten en feedback enorm bijdraagt aan elkaar beter te leren kennen en het mogen ervaren hoe een ander jou ziet. 

 

De mooie lijn in het traject, vanuit een breed doel toewerken naar concrete actiepunten, vinden we terug in het bespreken van de huiswerkopdrachten. Iedereen heeft een zelf aangedragen norm mogen specificeren waarna deze wordt voorgedragen. De momenten van discussie komen opvallend minder voor dan in het begin van het traject. We lijken steeds meer als een team te zien en ervaren wie we zijn en wat we willen. Dit gezegd, wordt het tijd om in plaats van een yell, een mantra te maken. Iedereen noemt zijn of haar klinkers in de naam, waarna de ruimte gonst en we ons even in een andere wereld wanen. Met Melanie als rustgevend punt en onze mantra om ons heen, denk ik dat we tijdens de rust in de wedstrijd wel wat wierook aan kunnen steken. 

 

Het overstapje naar de, in het begin wat onwennige, opdrachten is gemaakt. Van het op de vloer een ketting maken door op elkaars buik te liggen en de slappe lach krijgen, eindigen we in een gestructureerde schoenen-gooi-opdracht. Althans, we zijn er mee geëindigd dat er structuur in zat. In het begin was het vooral zaak om geen schoen op je hoofd te krijgen. 

 

Laten we ook maar eens ervaren hoe goed we elkaar vertrouwen, of juist niet. “ga maar schouder aan schouder staan”, “wie vertrouwt dit team?” “jij Martje?” “Mooi, ga maar in het midden staan, doe je ogen maar dicht en laat je maar vallen. Teamleden, duw Martje maar weg naar een ander”. Tja, sta je dan… alsof je rondgeslingerd wordt in een achtbaan. Spannend maar een geweldige ervaring!! 

 

Uiteindelijk kan de balans opgemaakt worden van de afgelopen periode. Stephanie haalt onze verwachtingen erbij die we tijdens de eerste training opgeschreven hebben. Als team besluiten we anoniem dat alle verwachtingen behaald zijn. We hebben plezier in het veld, vertrouwen, stimuleren en ondersteunen elkaar en zijn in plaats van 6 eilandjes één team geworden. Unaniem mag ook uitgesproken worden dat dit een prachtige basis is en dat we enorme sprongen gemaakt hebben, maar dat we nog veel verder mogen en kunnen groeien. Belangrijk voor ons dus om dit alles vast te blijven houden en om als team te blijven groeien. 

 

Stephanie, enorm bedankt dat wij dit traject hebben mogen doorlopen. Het heeft ons veel inzicht gegeven in wat we willen en wie we als team zijn. Daarnaast heeft dit traject niet alleen als team maar ook individueel veel opgeleverd. De opdrachten rondom team rollen vragen om openheid en eerlijkheid naar jezelf en de ander. Ik zal eerlijk zijn dat dit niet altijd gemakkelijk is geweest, maar wanneer iedereen dit wel doet, is de opbrengst enorm. 

 

Voor de laatste keer een hit en een shit voor jou, Stephanie:

Shit: dat dit traject stopt

Hit: dat dit zo’n groot succes is en dat iedereen het als een grote meerwaarde ziet. 

Please reload

Samenwerkingspartners

 

  • LinkedIn Social Icon
  • Twitter Basic Square
  • Instagram

© 2019 by Stéphanie Kuiper