top of page

De autorit naar huis

4 dagen geleden
2 minuten om te lezen

Vier keer per week zit ik met mijn zoon na de tennistraining in de auto naar huis. Een ritje van ongeveer 15 minuten. Misschien wel het belangrijkste kwartiertje na de training. En eerlijk? Ik vind het vaak een van de leukste momenten van de trainingsdag.


De training zit erop en onderweg komt er van alles voorbij. Soms begint hij enthousiast te vertellen over wat goed ging, waar hij blij mee is en wat hij heeft geleerd. Andere keren is het vooral even stoom afblazen. Iets wat niet lekker liep, een frustratie, een gemiste kans of een situatie waar hij nog mee zit. En ik? Ik luister. Ik vang op. Soms stel ik een vraag, soms denk ik mee en soms zeg ik gewoon even niets.


Als sportpsycholoog weet ik natuurlijk hoe belangrijk het is dat een sporter zelf zijn verhaal kan doen en zijn ervaringen kan verwerken. Dat je niet meteen met oplossingen, analyses of goedbedoelde adviezen komt. Maar als moeder moet ik mezelf daar soms ook even aan herinneren. Want geloof me, gedachten en ideeën genoeg! Toch probeer ik van die 15 minuten vooral zijn moment te maken. Hij bepaalt wat hij vertelt en waar hij behoefte aan heeft. En misschien is dat wel een van de mooiste dingen van sportouder zijn: niet alleen aanwezig zijn langs de lijn, maar er ook zijn als de training voorbij is.


Een kleine tip vanuit mijn vak én inmiddels ook vanuit mijn ervaring als sportouder: onderschat die autorit naar huis niet. Soms hoef je helemaal niet zoveel te zeggen.


Hoe ziet jullie autorit naar huis eruit? Is het een uitgebreid wedstrijdverslag, een stilte voor de storm of begint de analyse pas bij thuiskomst?



 
 
 

Opmerkingen


  • Youtube
  • Facebook
  • Instagram Social Icon
  • LinkedIn Social Icon

© 2026 Stéphanie Kuiper

bottom of page