Van sportpsycholoog naar sportouder

Als sportpsycholoog heb ik al heel wat jaren ervaring met sporters én hun ouders. Ik heb ouders begeleid, gesprekken gevoerd over prestatiedruk, verwachtingen, motivatie, teleurstellingen en de rol die je als ouder langs de lijn kunt spelen.

Ik dacht dus best aardig te weten hoe het werkt. Totdat ik zelf sportouder werd.

En laat ik eerlijk zijn: dat is toch een ander verhaal!

Toch lukt het me aardig om rustig uit te leggen aan mijn zoon dat fouten maken erbij hoort, dat het proces belangrijker is dan het resultaat en dat vooral plezier in de sport het belangrijkste is. Ook ben ik degene die:

• Gewoon lekker gaat kijken, het graag volgt en ondertussen ook gezellig met andere ouders wil kletsen.

• Na afloop haar zoon de ruimte geeft om zijn eigen analyse erop los te laten, die soms ook echt wel afwijkt van hetgeen ik heb waargenomen.

• Heel goed weet dat mijn zoon zelf verantwoordelijk is voor zijn sportontwikkeling, maar ondertussen heb ik ook allerlei gedachten en ideeën.

• Ik mezelf regelmatig hoor denken: Wat zou ik een ouder in mijn praktijk nu adviseren?

En dan zijn er natuurlijk ook de momenten waarop ik geniet, trots ben, samen lach en zie en weet ik hoeveel plezier en ontwikkeling sport kan brengen. Ik merk dat ik als sportouder tegen precies die thema’s aanloop waar ik in mijn praktijk al jaren mee werk. Alleen voelt het nu soms nét even anders wanneer het om mijn eigen kind gaat.

En misschien is dat wel het mooie eraan: ik leer niet alleen mijn kind beter begrijpen in zijn sportontwikkeling, maar ook mezelf als sportouder.

De komende tijd wil ik hier wat vaker over delen. Over de leuke, mooie, ingewikkelde en soms ronduit frustrerende kanten van het sportouderschap. Want één ding weet ik inmiddels zeker: mijn werk als sportpsycholoog is één ding, maar sportouder zijn is nog uitdagender!

Herkenbaar?